'Bu ülkeyi İslamlaştıracağız!'

~ 23.02.2012, Nilgün CERRAHOĞLU ~

İranlaşmak yazıma okurlardan ayrıntılı yorumlar geldi.

16 Şubat tarihli yazımdaYazarlar Devletin tepesinde böyle itiş kakış olur mu?diye şaşıyor. Niye olmasın? Batıda olmuyor ama yanı başımızdaki İranda bu türden itiş kakışlar vakayı adiyeden sayılıyor demiş, Hamaney ve Ahmedinejad çatışmasından başlayarak İran ve Türk sistemleri arasında -şeriat dışı- paralelliklere dikkat çekmiş; referansımızın Batı yerine gitgide artık İran olmaya başladığını söylemiştim

Sevgili okurum avukat Muazzez Çörtelek; Kimsenin değinmediği bir yönden ele almışsınız konuyudiye yazmış Sağnaka ve eklemiş: Siyaset üzerine düşünenlerin yaptıkları yorumlarda eski bakış açılarını değiştirmedikçe doğru analiz yapmaları mümkün değil. Türkiye otoriter anlayışlarla yönetilmiştir ancak bu kez Batı demokrasilerinin kötü uygulamasından kaynaklanan bir otoriter anlayışla karşı karşıya değiliz.

Otoriter yapının harcı bu kez hukuk dahil, her alandaki İslami referanslar. Öyle olunca, karşısında Batı demokrasilerinin icadı olan muhalefet yaşayamıyor, kendi içindeki çekişmeler ve menfaat çatışmaları ile garip bir didişmenin içinde buluyor toplum kendini.

Bu böyle devam edecektir. Kimse de iktidar içinde bir bölünme ve ayrışma beklemesin. Konuyu işlemeyi sürdüreceğinizi düşünüyorum. Çünkü özellikle bir hukukçu olarak bu yöndeki değerlendirmelerin durumu çok daha iyi anlattığı kanısındayım. Düşüncenize sağlık. Av. Muazzez Çörtelek

‘Hiç seküler olduk mu?’

Çörtelekin iletisini aldığım sırada İranlı muhaliflerin Tehran Bureauisimli internet gazetesini inceliyordum. Sitede İranın devrim öncesi yıllarına ait görüntüler vardı.

Devrimin 33. yıldönümü vesilesiyle siteye yerleştirilen görüntüler altına okur görüşlerine de yer ayrılmıştı. Türkiyenin 70lerini andıran İranın 70ler kesitleri için okurlar hararetli bir biçimde İranın o yıllarda seküler bir toplum olup olmadığınıtartışıyordu.

Tartışma aynı Türkiyede görebileceğimiz gibi okurları bölmüştü.

Bir kesim okur; “70’lerde bu topraklarda yaşanmış olan bir sekülerlikten bahsedenler, derin İranı tanımıyor. Sekülerlik denen şey o dönemde Tahranın müreffeh semtlerinden öteye gitmiyorduderken diğerleri bu basmakalıp itirazlara pabuç bırakmıyor, İranın pekâlâ o devirde seküler olduğunu iddia ediyordu.

Zerrin adlı bir okur örneğin: İran 30 yıl önce bal gibi sekülerdidiye yazmıştı: Bunu anlamanız için İmamınıza bakın kâfi! Humeyni İrana döner dönmez ne dedi? Biz bu ülkeyi İslamlaştıracağız!Zaten İslamcı olan bir ülke neden İslamcılaştırılsın ki? İran o yıllarda da bugünkü denli dinci olmuş olsaydı; Humeyni hiç, Sizi İslamlaştıracağız!vaadine gereksinim duyar mıydı?”

Humeyninin Bu ülkeyi İslamlaştıracağız!vaadini görünce, Başkakan’ın Dinci (ve kinci’?) nesiller yetiştireceğiz vaadini andım.

İşte şimdi bu vaatleri yan yana koyun ve Sn. Çörtelekin işaret ettiği bu defaki otoriterlik harcının”; Türkiyenin daha önceki otoriterlik uygulamalarından fark oranının ölçüsünü çıkarın!

‘Aslına rücu etmek’

Muhalafet kavgalarının İranda -ve giderek Türkiyede- sadece iktidar klikleriarasında ceryan ettiğine değinen İranlaşmakyazıma, Orhan Sinanoğlu da bu cephesiyle yaklaşmış: Aslında Doğu Akdeniz ve Ortadoğu coğrafyalarına mensup devletlerin ortak özelliği, muhalefet yerine iktidar içindeki unsurların rekabetidirdiyor Sinanoğlu: TC hep böyleydi aslında. Başlangıçta; tek adam Atatürk varken CHP içinde aykırı güçlerin sesi sinek vızıltısı gibi kalıyordu. Ama çok partili döneme geçince CHP içindeki ayrılıkçılar, muhalifler Demokrat Partiyi kurdu. Siyasi partiler Batıda bir başka partinin bünyesinden doğmaz, sosyal demokratı, Hıristiyan demokratı hepsi kurumsallaşmış yapılardır ve birer okuldur. Şimdi kullandığı dini sembollerle ve etkili söylemleriyle, sade vatandaşın idolü olmuş bir Başbakan’ın dönüştürdüğü tek parti ikliminde de yine o Ortadoğulu ve Doğu Akdenizli aslımıza rücu ediyoruz bir bakıma. Maalesef, kurumsallaşmış siyasi partilerin oluşmasına izin verecek halk dokusu bizde de ve İranda da yok! diyor.

Batı demokrasilerinin özü evet tabii muhalefetin her çeşit örgütlenmesine, hiçbir engel çıkarmaksızın (düşünce - fikir özgürlükleri, partileşme, sendikalar vs...) olanak tanımak

Türkiyede muhalefet çok partili döneme geçişten bu yana, yalnız yerleşik düzen tarafından kaba kalın kırmızı çizgilerle çizilen bir dar alanda var olageldi. Ancak ne var ki bugün bir yandan din referansları öne çıkarken diğer yandan o kalın hatlar içindeki muhalefet alanınında daraldığını/yok olduğunu görüyoruz.

Kılıçdaroğlu için sözgelimi fezleke hazırlanabiliyor.

Dokunulmazlığının kaldırılmasından söz edilebiliyor.

Askeri vesayet dönemi dışında, böyle bir olay çok partili demokraside hiç yaşandı mı?

Gelin şimdi İranlaşmaktan bahsetmeyin.

2009 cumhurbaşkanlığı seçiminde Ahmedinejada rakip çıkan muhalefet adaylarının hepsi İranda o gün bugün ev hapsinde tutuluyor.

(Cumhuriyet)

Nilgün CERRAHOĞLU | Tüm Yazıları
Hits: 1144